مناقب خوارزمى را بر شيخ ابو محمد ، عبد اللَّه بن جعفر بن محمد حسينى در سال 593 قرائت كردم . 5 - برهان الدين ، ابو المكارم ، ناصر بن ابى المكارم مطرزى . 6 - امينى گويد : من كتاب مناقب خوارزمى را از فقيه طائفه در ميان شيعيان علوى ، يعنى آيت اللَّه ، حاج آقا حسين قمى ( 1 ) در گذشتهء 14 ربيع الاول 1366 روايت مىكنم ، و آن فقيد معظم از علامهء اكبر سيد مرتضى كشميرى ، در گذشتهء 1323 ، از سيد مهدى قزوينى در گذشتهء 1300 ، از عمويش سيد محمد باقر بن احمد قزوينى ، در گذشتهء 1246 ، از خالويش سيد محمد مهدى بحر العلوم ، در گذشتهء 1212 ، از استاد اكبر بهبهانى ، در گذشتهء 1208 ، از پدر بزرگوارش اكمل بهبهانى ،

--> ( 1 ) فقيه آل محمد ، صاحب فضائل فراوان از دانش پاكان عترت ، دلير مرد اسلام ، فقيه مقدم ، صاحب ورع و زهد ، مجاهد عصر كه با حكمت و درايت و نصيحت و موعظت به حق و حقيقت دعوت كرد ، جامع مكارم اخلاق ، و افتخارات فوق احصاء . كوتاه سخن اينكه مجسمه تمام اين فضائل بود . در اين صدد نيستم كه فقه و تقوى و زهادت و قداست او را بستايم ، چون نيازمند ستايش نيست ، بلكه مىخواهم فقط يك كلمه و نه بيشتر ، از دليرى و شهامت و مناعت او ياد كنم : رادمرد دليرى كه به پا خاست و از دين و شريعت جدش بدفاع برخاست ، بدون اينكه از ملامت ملامتگران بينديشد . اين حقيقتى است كه سران مجتمع اسلامى به خوبى مىدانند و رخشان صفحهء زندگى او را در مقابله با جباران و زورگويان و سركشان خوانده‌اند كه چگونه با قلبى مطمئن و گامى استوار ، و جهادى مشقتبار قيام كرد ، و با عزمى راسخ و ارادهء آهنين در برابر قويترين عامل اجتماع و عوامل كوبندهء دين ايستادگى كرد ، آن هم يك تنه كه جز شجاعت دينى ، نيروى ايمان ، ابهت علم و تقوى ، عزت مجد و شرف ، يار و ياورى نداشت . مجاهدات و مساعى مشكوره و قيام شرافتمندانهء او بدانجا منتهى شد كه از خراسان هجرت فرمود و بالاخره رحل اقامت در كربلا افكند ، و چون شير بيشه در حمايت عم خود امام شهيد منتظر فرصت ماند تا دشمن جرارش به خاك نشست ، و جز مشتى بدعت و رسوائى از خود بيادگار ننهاد . در اين موقع سرورمان نامبردهء مذكور به ايران معاودت كرد ، و ديرى نگذشت كه ريشهء بدعتها بر كند و از مهر و علاقهء مؤمنين حرمتها ديد كه وصف نتوان كرد ، از آن پس به عراق برگشت و ماند تا داعى حق را لبيك اجابت گفت .